artık peyk dinlerken

çok mutsuz hissediyorum, solisti irfan'ın ruhu her şarkıda ama en çok da bunda:

***

beni mahvet, kısasa kısas

intikamın al yarana bas

"sulu bir şaka bu hayat

var olan katlanmak zorunda"

at istersen her şeyi

hıncını al yarana bas

"bu hayat böyle bir oyun

var olan dayanmak zorunda"

neden sonra hep sonra

Sonra sonra anlarsın

"Bugün yok ki yarın olsun

Düşünme kaybolursun"

Varsın olsun sen yine

Bildiğin gibi oyna

Bugün yok ki yarın olsun

Düşünme kaybolursun

Düşünme kaybolursun

Düşünme kaybolursun

yosun

böyle de şarkı yapılmaz ki :(

hatalarınla, pişmanlıklarınla gel

düzeltiriz hepsini birer birer

kızgınlıklarınla, kırgınlıklarınla gel

altından kalkarız beraber

yalnız değil, yenik değil

çaresiz hiç değilsin

suç ortağım, dizinin dibindeyim

hayat sana insafsızca

ne kadar tuzak kursa da

yosun gözlerine fedaiyim

yüzün gülene kadar

emrindeyim

utançlarınla, en gizlilerinle gel

hallederiz hepsini, geçer gider

savaşlarınla, haksızlarınla gel

doğru yolu buluruz, buluştururuz yeniden

zarar değil, ziyan değil

hepsi de kor, zor anı

insanız, var elbet hata payı

n'olmuş yani? Olmuş bitmiş

zaten bu dünya fani

yasla başını göğsüme

cennet baki

talep

 zihninin içine girmek istediğim insanlar var. daha iyi anlamak için.

güzel haber

kötü de olsaydı şarkı bu olurdu:

neler oldu, gel de bir benden duy
ben de senin gibi bir aşk yarasıyım
ben yaşadım, ben istedim

ben kendimin masalıyım

bu dünyaya sığmadım, sığamam
ben burada, yürek devler ülkesinde
masal bu ya, gözlerim kapalı

açsam, acı gerçek perdenin arkasında

kimimiz, gökkuşağından
diğerimiz, yasak doğuştan
bu cihana meydan okuyuştan
sabıkalı vesselam

hey, aslında onlar
öldürmek istiyor ölümü
kimse inanamıyor
maalesef fark etmiyor göründüğünü

neler oldu, gel de bir benden duy
ben de herkes gibi bir aşk yarasıyım
al sırrımı, ya tut ya beni vur
benzer hikayemiz, sanma başkasıyım

kimimiz meydan okuyuştan
sabıkalı vesselam

hey, aslında onlar
öldürmek istiyor ölümü
kimse inanamıyor
maalesef fark etmiyor göründüğünü

Şimdi

çalışıyorum. 

arkada levent yüksel'den yas çaldı. 

ne özel, ve belirgin bir ses diye düşünürken kaybettiğim insanların seslerini hep hatırlayacak mıyım diye düşündüm. 

tabi şarkının duygusu ve yağmurlu melankolik havanın sayesinde arada gözyaşları otomatik olarak geldi. 

sonra dedim ki ses. ne kadar özel bir şey, bir canlının sesi. onu o yapan en önemli özelliklerinden biri. 

yaşamayı seviyorum...

son not: aklıma birden bir afiş görüntüsü geldi. salih bademci - sesler

demek ki bu oyunu izlemeliyim.

şarkıları, notaları, melodileri, müziği çok seviyorum. onlarsız bir hayat düşünemiyorum.

space me out - boy amor, glassface dinleyin.

2025'in sonu...

İnanılmaz bir yıldı. kötü anlamda ve iyi anlamda. şükredeceğim o kadar çok şey var ki. ve unutmak istediğim :( 

ama bugün keyfim çok yerinde :)

hiiiç bu yıl şunlar oldu, bunlar olamadı demeyeceğim. artık hesap kitap yapacak, yılın dökümünü tutacak yaşları geçtim. ister çok zor ve üzücü olsun, ister muhteşem ve harika olsun, ister öylesine vasat olsun hayatı geldiği gibi yaşamak bu aralar çabaladığım yaşam biçimi. hep kendimi çok şanslı hissettim ve yine hala da öyle hissediyorum. olanı kabul edip yeni şeylere çok açık olduğumu hissediyorum. 

şarkıları öylesine mi seçersiniz?

pek değil sanırım.

düşündüm de...

beni en duygulandıran şarkılar, garip bir şekilde barış manço şarkıları...

insanlıktan, erdemden bahsettiği şarkıları...

halil ibrahim sofrası, ahmet bey'in ceketi, sarı çizmeli mehmet ağa gibi...

daha düşünmek lazım bunun üzerine. benim durumum belli. peki acaba bunları dinleyip duygulanan, sözü boğazında düğümlenen başka insanlar da var mı? nerede o insanlar?

benim yılım

yoldayım. 

hem de güzel bir yol.

ama her şey güzel değil.

kulağımdaki müzik güzel.

aklımda bin tane şey. sorumluluklar, istekler, dualar, özlemler, geçmişten gelen korkuların gelecekten göz kırpması…

ege her zamanki gibi akşam güneşinde şıkır şıkır.

her şeyi yoluna koymam için bana izin ve güç ver lütfen.

bodrum’dan ayrıldık. yeni bir istanbul macerası başladı, hem de gayet güzel. kıştan beri bu fikre adapte olmakla meşguldüm. tam 2 haftayı bitirip yükseliyordum ki geri çakıldım. 15 temmuz’dan beri izmir’deyim. zor günler. dua ediyorum, daha kötüsü olmadan bu süreci tamamlamak tek umudum. sadece bu değil, bin tane şey var. umarım altından kalkarım.

runners never graduate