günlerin renkleri olsaydı

pazartesi - mavi

salı - sarı

çarşamba - kırmızı

perşembe - yeşil

cuma - gökkuşağı

cumartesi - turuncu

pazar - mor

ben diyorum ki

ruhu çok dolu insanlar, başka hayatların nasıl olduğunu merak eden, o hayatları içinde hisseden, empatisi yüksek insanlar daha üretken oluyor sanki. o hayatların içinde olmak, onların dertlerini çözümlemek (sadece çözüm bulmak değil) konusunda bir dertleri oluyor. tabi böyle olan tüm insanlar sanatçı olamıyor ama bence gerçek sanatçılar bu şekilde kendilerini dışa vuruyorlar.

aslında şimdi düşünüyorum da çok sevdiğim bir roman vardı. "bir genç kız yetişiyor" işte kahraman francie nolan'ın yaptığı da bir şekilde bunun bir versiyonuydu. kendinden utandığında ya da acı gerçekler onu zorladığında bunu hafifletmek için yalan söylemek yerine bir hikaye yazması. 

bu postun konusu değil ama "yaşasın sonbahar" istanbul'da bir başka güzel ve ışığın en yumuşak hali artık şehirde :) dans eden kız emojisi ve kalp kalp kalp :) ama kulağımda da ajda'dan "yakar geçerim" ne alaka gibi duruyor ama enerji doluyum. her sonbahar olduğu gibi :D

rüzgar

"rüzgâr, okşa onun saçlarını benim yerime
fısılda kulağına, sevdiğimi
rüzgâr, dolaş onun etrafında, dön gel bana
getir bıraktığı nefesi"

zor bir hafta sonu. denizde hayatını kaybeden 2 kişi. birer gün ara ile benzer haberler almak. üstüne de bir şekilde bu şarkının yer aldığı bir film. sonu ölümle biten.

tek bir his, ağır bir üzüntü hali. göğsüne oturan bir taş.

"ölülere acıma harry. yaşayanlara acı, her şeyden çok da sevgisiz yaşayanlara."

 bir dönem kapandı. hamit'i kaybettik. kalbim kırık.

ne güzel albüm kapağı

 

artık peyk dinlerken

çok mutsuz hissediyorum, solisti irfan'ın ruhu her şarkıda ama en çok da bunda:

***

beni mahvet, kısasa kısas

intikamın al yarana bas

"sulu bir şaka bu hayat

var olan katlanmak zorunda"

at istersen her şeyi

hıncını al yarana bas

"bu hayat böyle bir oyun

var olan dayanmak zorunda"

neden sonra hep sonra

Sonra sonra anlarsın

"Bugün yok ki yarın olsun

Düşünme kaybolursun"

Varsın olsun sen yine

Bildiğin gibi oyna

Bugün yok ki yarın olsun

Düşünme kaybolursun

Düşünme kaybolursun

Düşünme kaybolursun

yosun

böyle de şarkı yapılmaz ki :(

hatalarınla, pişmanlıklarınla gel

düzeltiriz hepsini birer birer

kızgınlıklarınla, kırgınlıklarınla gel

altından kalkarız beraber

yalnız değil, yenik değil

çaresiz hiç değilsin

suç ortağım, dizinin dibindeyim

hayat sana insafsızca

ne kadar tuzak kursa da

yosun gözlerine fedaiyim

yüzün gülene kadar

emrindeyim

utançlarınla, en gizlilerinle gel

hallederiz hepsini, geçer gider

savaşlarınla, haksızlarınla gel

doğru yolu buluruz, buluştururuz yeniden

zarar değil, ziyan değil

hepsi de kor, zor anı

insanız, var elbet hata payı

n'olmuş yani? Olmuş bitmiş

zaten bu dünya fani

yasla başını göğsüme

cennet baki

talep

 zihninin içine girmek istediğim insanlar var. daha iyi anlamak için.

güzel haber

kötü de olsaydı şarkı bu olurdu:

neler oldu, gel de bir benden duy
ben de senin gibi bir aşk yarasıyım
ben yaşadım, ben istedim

ben kendimin masalıyım

bu dünyaya sığmadım, sığamam
ben burada, yürek devler ülkesinde
masal bu ya, gözlerim kapalı

açsam, acı gerçek perdenin arkasında

kimimiz, gökkuşağından
diğerimiz, yasak doğuştan
bu cihana meydan okuyuştan
sabıkalı vesselam

hey, aslında onlar
öldürmek istiyor ölümü
kimse inanamıyor
maalesef fark etmiyor göründüğünü

neler oldu, gel de bir benden duy
ben de herkes gibi bir aşk yarasıyım
al sırrımı, ya tut ya beni vur
benzer hikayemiz, sanma başkasıyım

kimimiz meydan okuyuştan
sabıkalı vesselam

hey, aslında onlar
öldürmek istiyor ölümü
kimse inanamıyor
maalesef fark etmiyor göründüğünü

Şimdi

çalışıyorum. 

arkada levent yüksel'den yas çaldı. 

ne özel, ve belirgin bir ses diye düşünürken kaybettiğim insanların seslerini hep hatırlayacak mıyım diye düşündüm. 

tabi şarkının duygusu ve yağmurlu melankolik havanın sayesinde arada gözyaşları otomatik olarak geldi. 

sonra dedim ki ses. ne kadar özel bir şey, bir canlının sesi. onu o yapan en önemli özelliklerinden biri. 

yaşamayı seviyorum...

son not: aklıma birden bir afiş görüntüsü geldi. salih bademci - sesler

demek ki bu oyunu izlemeliyim.

şarkıları, notaları, melodileri, müziği çok seviyorum. onlarsız bir hayat düşünemiyorum.

space me out - boy amor, glassface dinleyin.

2025'in sonu...

İnanılmaz bir yıldı. kötü anlamda ve iyi anlamda. şükredeceğim o kadar çok şey var ki. ve unutmak istediğim :( 

ama bugün keyfim çok yerinde :)

hiiiç bu yıl şunlar oldu, bunlar olamadı demeyeceğim. artık hesap kitap yapacak, yılın dökümünü tutacak yaşları geçtim. ister çok zor ve üzücü olsun, ister muhteşem ve harika olsun, ister öylesine vasat olsun hayatı geldiği gibi yaşamak bu aralar çabaladığım yaşam biçimi. hep kendimi çok şanslı hissettim ve yine hala da öyle hissediyorum. olanı kabul edip yeni şeylere çok açık olduğumu hissediyorum. 

şarkıları öylesine mi seçersiniz?

pek değil sanırım.

düşündüm de...

beni en duygulandıran şarkılar, garip bir şekilde barış manço şarkıları...

insanlıktan, erdemden bahsettiği şarkıları...

halil ibrahim sofrası, ahmet bey'in ceketi, sarı çizmeli mehmet ağa gibi...

daha düşünmek lazım bunun üzerine. benim durumum belli. peki acaba bunları dinleyip duygulanan, sözü boğazında düğümlenen başka insanlar da var mı? nerede o insanlar?

benim yılım

yoldayım. 

hem de güzel bir yol.

ama her şey güzel değil.

kulağımdaki müzik güzel.

aklımda bin tane şey. sorumluluklar, istekler, dualar, özlemler, geçmişten gelen korkuların gelecekten göz kırpması…

ege her zamanki gibi akşam güneşinde şıkır şıkır.

her şeyi yoluna koymam için bana izin ve güç ver lütfen.

bodrum’dan ayrıldık. yeni bir istanbul macerası başladı, hem de gayet güzel. kıştan beri bu fikre adapte olmakla meşguldüm. tam 2 haftayı bitirip yükseliyordum ki geri çakıldım. 15 temmuz’dan beri izmir’deyim. zor günler. dua ediyorum, daha kötüsü olmadan bu süreci tamamlamak tek umudum. sadece bu değil, bin tane şey var. umarım altından kalkarım.

runners never graduate

yeni yılın ilk postu gelsin o zaman: o zaman post

kaygılarım var. pişmanlıklarım da... kötü hissetmiyorum. şanslı hissediyorum. mutlu da değil. bir kabulleniş hali... zamanın akışında sürükleniyorum.

yeni dünyaya adapte olmaya çalışıyorum. daha aktif dinliyorum.

bir şeyleri iyi yaptığımı görüyorum. bazı şeyleri de kötü. bu yüzden hiçbir zaman tamam olmuyor yaşam.

***

toplamayı seviyorum, derlemeyi seviyorum. leyla'nın kitabındaki gibi bay derli ve bay toplu. ben derli, ben toplu. ama toparlanmak için dağılmayı da seviyorum. 

***

kültürel besin eksikliği yaşıyorum. belki fiziksel olarak da yaşıyorum. 

***

her şeyin biraz daha fazlasını istiyorum. çok az şeyin de çok daha fazlasını...

***

bizim kızlar ile WA'ta yazışırken ki çok sık olmuyor, görüntülü konuşalım mevzusu gündeme geldi. vakitleri ayarlamakta zorlanınca dedim: 1 Ocak 2025'ten daha anlamlı bir tarih olamaz. sonuçta 1995'te liseye girdik. tanışıklığımızın tam 30. yılı. sonuç olarak görüşmeyi yaptık. ama burada önemli olan nokta "tanışıklığımızın 30. yılı"

***

bir de "leyla büyüyooor, leyla büyüyor hey..." ;)

* Şahane görsellerimi ne zaman ekleyeceğim. Pooofff...

ilişkiler

insan belli bir yaşa gelince hem kendi ilişki deneyimleri hem de çevresindekilerden bir sürü bir sürü ilişki hikayesi dinleyince şu sonuca varıyor: biz türkler sevmeyi, sevilmeyi bilmiyoruz. öğrenemiyoruz. beceremiyoruz.

aerosmith'ten dinliyoruz: i don't want to miss a thing

şarkıyı duyunca otomatik olarak armageddon filmi aklına geliyor insanın.

ve tabi bizim kuşağın bruce willis hayranlığı. ve oradan da başka şahane bir dizi: mavi ay

kulüp

taaa ilk yayınlandığı zamanlar yarısında kaldım. şartlar elvermedi. hissiyatımda kalan şeyler: annelik içgüdüsü ve aşk. bir de oyuncuların ve prodüksiyonun şahaneliği.

işte yeni yaşım böyle geldi

 düşüncelerle...